De speurtocht was zeer goed te doen en precies goed. Het was een geslaagde middag en we hebben een groot compliment mogen ontvangen van een van de deelnemertjes, dat dit zijn aller leukste verjaardag was, ooit.

Mijn dank!

Marlies

Groeten
Fam Beirinckx

De heks heb ik pas bij opdracht 7 laten zitten; dit was super. De heks zat erg goed in haar rol en de kinderen deden goed mee. Ze vonden het zo leuk dat ze daarna ieder om de beurt zelf heks hebben gespeeld. In plaats van de toverdrank (die was in de bossen moeilijk te maken) heb ik pakjes drinken met aluminiumfolie ingepakt (heksendrinken). Vervolgens moesten ze daar ook heksenbellen blazen. Dit vonden ze ook erg leuk.

De tocht uitzetten ging heel goed, al heb ik nu zelf de tocht wel drie keer moeten lopen. Eerst tocht bepalen, daarna op de ochtend van het feestje de tocht uitzetten en toen de middag de speurtocht met de kinderen.

Al met al een zeer geslaagd feestje, zeker in combinatie met het meegeefzakje met de heksenspulletjes.

Esther

Vandaag was het langverwachte kinderfeestje van Tristan. Al een paar maanden geleden stuitte ik op de website www.bijzonderfeestje.nl , waar je hele leuke, kant-en-klare speurtochten kon kopen. Eén van deze speurtochten sprak me heel erg aan en deze heb ik dan ook besteld: De Wereld Zonder Internet. Op zich al een hele spannende speurtocht, maar mijn man en ik waren er van overtuigd dat het nóg spannender kon.

Het verhaal in het kort: er is een actiegroep, genaamd DWZI (afkorting van De Wereld Zonder Internet) die het afkeuren dat kinderen zo veel op internet zitten. Zij hebben het snode plan om het hele internet plat te leggen, d.m.v. het verspreiden van een virus.

Als ware Roald Dahl-fan, ben ik ervan overtuigd dat een kind het heerlijk vindt als het de stuipen op het lijf gejaagd krijgt, dus wij hebben onze eigen, extra-spannende versie gemaakt.

Zo’n twee weken geleden zijn Marcel en ik begonnen met hier en daar wat kleine opmerkingen te laten vallen. Als Marcel achter de computer zat, dan vroeg ik hem:”Ben je nu alweer met dat internet-gedoe bezig?”. Waarop Marcel dan antwoordde in de trant van:”Ja, ik heb wat ontdekt, maar ik kan je er niet te veel over vertellen, want volgens mij is het iets gevaarlijks.”
Een andere keer was het:”Volgens mij ben ik achtervolgd, er heeft de hele weg naar huis een auto achter me aan gereden.”
Vanochtend vroeg Marcel:”Heb jij de deur opengelaten? Volgens mij is er vannacht iemand binnen geweest.” Dit alles met een stalen gezicht, natuurlijk. En elke keer zagen we Tristan zijn oortjes spitsen en er het zijne van denken.

Ik had Tristan overigens (zeer tot zijn verdriet) wijs gemaakt dat we gewoon naar de speeltuin zouden gaan, omdat het te warm was om iets anders te organiseren.

Toen Marcel vanmorgen naar zijn werk vertrok zei hij nog:”Ik ben vanmiddag weer terug, voordat de verjaardagsvisite komt!” Maar ja, je raadt het al, toen om twee uur alle kinderen aanwezig waren, was Marcel de grote afwezige. Toen de limonade en de cake op was en de cadeautjes uitgepakt waren, zei ik tegen de kinderen:”Tja jongens, sorry, maar zolang Marcel niet terug is, kunnen we niet vertrekken. Ik kijk even of hij misschien een mailtje heeft gestuurd.” En, zonder dat ook maar één van de kinderen het in de gaten had, begon daar de speurtocht…….

Dit mailtje kregen ze van Marcel:

Hallo allemaal!

Marcel, de pappa van Tristan

En wat denk je? Uiteraard zat er een sticker met nummer 33 op onze computer, mat daarbij een briefje met daarop het telefoonnummer van Marcel. Ik zat helemaal in mijn rol van bezorgde echtgenote, natuurlijk. En wat vond ik het vervelend dat dit juist tijdens het verjaardagspartijtje van Tristan gebeurde, maar ja, we moesten toch zeker met zijn allen de pappa van Tristan helpen (gna, gna).

Marcel werd opgebeld en ook hij zat goed in zijn rol. Hij vertelde de kinderen dat ze hem niet meer mochten bellen, want dat was te gevaarlijk. Hij zou aanwijzingen voor ze achterlaten, zodat ze de installatie van het virus konden stoppen. Als eerste moesten ze naar de Verswinkel in ons dorp en vragen om een groene tomaat…..

Nou, ze waren met zijn allen goed onder de indruk. Er werd afgesproken om op straat goed bij elkaar te blijven en op te letten, want je weet tenslotte maar nooit wie er bij de DWZI zit en wie niet…….
Wat geweldig dat er dan juist op dat moment wel dríe keer een heel opvallend type in een dikke sportwagen langs ons komt rijden. Die móest wel van DWZI zijn. Die arme Isa-Sofie kreeg er gewoon een heel apart gevoel in haar buik van, zó spannend was het allemaal.

Bij de winkel aangekomen werd er heel democratisch beslist wie er naar binnen ging en wie er om een groene tomaat ging vragen. Yoni en Allard lieten het liever aan zich voorbij gaan en bleven samen met mij buiten staan. De rest ging heel dapper de winkel in. Super natuurlijk, dat de eigenaresse van de winkel mee wilde werken! Toen Max-Alexander vroeg om een groene tomaat (Isa-Sofie durfde op het laatste moment niet), werden ze heel geheimzinnig mee naar achteren genomen, waar ze een hele grote enveloppe kregen.

Buiten moest die enveloppe natuurlijk opengescheurd worden….de spanning liep op! Juist op dat moment kwam juf Ernestine van de peuterspeelzaal aangelopen. Die zal wel gedacht hebben, wat staan die me allemaal verdacht aan te kijken. Ze hielden zich ook allemaal stil, tot ze voorbij was, gewéldig!!

In de enveloppe weer een nieuwe opdracht, en zo werden we van hot naar haar gestuurd door het dorp. Natuurlijk met regelmatig een drink-pauze, want wat was het warm!

Ongelofelijk dat je dan bij twee aanwijzingen het bekende dorpsfiguur “Cor de snor” tegenkomt….hoe verdacht kan het zijn? Isa-Sofie en Fenna waren er ook van overtuigd dat hij héél vreemd uit zijn ogen keek.

Ongelofelijk ook, dat de kinderen zich dan opeens allemaal realiseren dat hun ouders de laatste tijd heel veel problemen hebben gehad met internet…..Max-Alexander wilde op spelletjes.nl spelen, maar kreeg eerst een zwart scherm te zien en toen een doodshoofd….Ja, ja, fantasie is een mooi ding!

Nog ongelofelijker dat er op een gegeven moment een oudere buurjongen van één van de kinderen komt langsfietsen. Zij vraagt hem:” En….je kon zeker niet op internet, hè!!” Waarop hij antwoordt:”Klopt, hoe weet jij dat?”
Blijkbaar zijn niet alleen de weergoden, maar ook de toevalsgoden ons zéér gunstig gezind.

Uiteindelijk, na veel gepuzzel, hadden we dan alle aanwijzingen, tijd voor de laatste uitdaging. Terug naar huis, om op de website van DWZI de juiste code in te voeren, waarmee de installatie van het virus gestopt kon worden.

Als we de goede pagina voor ogen krijgen, blijkt dat we nog maar vier minuten hebben om de goede code in te voeren. We weten de drie cijfers, maar niet de goede volgorde. Ik voel de zenuwen door de groep gaan. Yoni blijft echter koelbloedig en krijgt het voor elkaar om al bij de derde poging de goede code in te voeren. Er gaat een gejuich op en er worden high fives uitgedeeld. We zien voor onze ogen het virus vernietigd worden. Internet is van de ondergang gered…..

Opgelucht wordt Marcel gebeld, die de kinderen uitvoerig bedankt en ze uitnodigt om alsnog naar de speeltuin te komen om hun beloning, in de vorm van een ijsje, in ontvangst te nemen.

Wat zijn ze onder de indruk! En wat moet ik in mezelf lachen als ze het allemaal eens zijn, dat dit eigenlijk niet de bedoeling was van dit kinderfeestje, maar dat het uiteindelijk wel héél erg vet en spannend was! Iedereen moet het horen: wíj hebben het internet gered!! Max-Alexander ziet zichzelf al beroemd worden…..dan kan hij een Porsche Carrera kopen. Tristan en Allard nemen zich voor om goed naar het Jeugdjournaal te kijken, want daar komt dit verhaal zeker op!

Als we met zijn allen bij de frietchinees zitten, breekt het noodweer los. Net op tijd zitten we lekker droog!
A perfect ending to a perfect day!

Ze moesten een code kraken, brieven zoeken, sms-en, e-mailen en uiteindelijk konden ze de code invoeren op de internetsite om het virus van DWZI te stoppen.
De kinderen vonden het geweldig, vooral de combinatie van speurtocht buiten met informatie vinden en geven via sms/e-mail en dingen als een code kraken maken deze speurtocht een geweldige belevenis! Ondanks het grote leeftijdsverschil van de kinderen kon iedereen zijn/haar steentje bijdragen omdat deze speurtocht zo heel erg divers is. Iedereen ging dan ook vrolijk en vol met spannende verhalen naar huis.

Zaterdag hebben we de speurtocht gedaan van de verdwenen professor.
De speurtocht zit erg leuk in elkaar! Gedaan met 7 jongens van 10 jaar.
Een CIA agent( onze zwager) verelde het verhaal. Een tip: De landkaartjes hadden we opnieuw uitgeprint maar dan met kleurtjes, dat maakte het nog spannender( en duidelijker voor de jongens)! De jongens hadden wel wat vragen aan de CIA agent, erg leuk.
De jongens vonden het maar wat spannend allemaal: De Hyves pagina, het filmpje, de krant in de bus….zat echt goed in elkaar allemaal.
Filmpje deed het niet bij ons maar gelukkig wel bij de buurvrouw, probleem opgelost.Losgeld konden we ophalen bij de ijssalon, gelijk daar maar een ijsje gegeten.
Een vriend van ons speelde de professor, in ons geval zat hij vastgebonden aan een hek, in het bos..Hij riep heel hard om hulp toen we aan kwamen lopen…Superspannend!
Hoewel sommige jongens het in het begin maar nep vonden zaten ze echt allemaal in het verhaal! Zelfs toen de Prof was bevrijd wilde ze nog verder zoeken naar de Bende van Tien…Echt een aanrader om te doen, niet duur en hartstikke leuk!
Wij zijn er zeker wel 2 uur mee bezig geweest…misschien wel langer nog, maar het was warm weer dus heerlijk om al die tijd lekker buiten bezig te zijn.
Echt een heel leuk pakket en snel bezorgd

Groeten van Fam.Schoorl

Afgelopen zaterdag met 12 kinderen ( 2 groepjes van 6) de speurtocht Kraak de Kluis gedaan. Wat een feest. De leeftijd was 8 jaar. Deze speurtocht is heel goed te doen en ik heb hem wat ´moeilijker´gemaakt door de route te laten bepalen door situatiefoto´s. Ook op sommige punten een drinkmoment of een ijsjes moment. Tussendoor had ik nog vragen eraan toegevoegd over details van de route. De opdrachten allemaal gepland in de tuinen van ouders wiens kinderen meededen.

Niet alleen de kinderen maar ook ik hebben een hele leuke middag gehad.

Ik heb nu al zin in de Diamant van Qatar voor volgend jaar!

Petra Visser

Hartelijke groeten,
Trudy Langeveld